Ólýsanlegt áfall að missa móður sína

Auð­maðurinn Haraldur Þor­leifs­son hefur vakið mikla at­hygil á Ís­landi undan­farin ár, eftir að hann seldi sam­fé­lags­miðlinum Twitter tækni-og hönnunar­fyrir­tækið sitt. Haraldur valdi að fá kaup­verðið fyrir söluna greitt sem laun á Ís­landi, en hann vil borga sem hæsta skatta til þess að styðja við heil­brigðis- og skóla­kerfið, sem var honum svo gott í æsku.

Haraldur var til við­tals hjá Kveik.

„Það voru ekki til miklir peningar á heimilinu,“ segir Haraldur, en hann ólst upp í Vestur­bæ Reykja­víkur, með for­eldrum sínum Þor­leifi Gunn­laugs­syni og Önnu Jónu Jóns­dóttur. Í dag býr Haraldur í sama hverfi með konu sinni og tveimur börnum þeirra.

Haraldur segir að móðir hans hafi verið eins og mjög margar mömmur. „Besta mamma í heimi. Ó­trú­lega ljúf. Og hlý og skilnings­rík. Ég man aldrei eftir að hafa séð hana reiða. Ég finn bara fyrir hlýju þegar ég hugsa um hana,“ segir hann.

Þegar Haraldur var ellefu ára brotnaði heimurinn hans. Hann var staddur í Dis­n­ey World með pabba sínum í sinni fyrstu stóru utan­lands­ferð.

„Síðan þegar við komum heim þá sagði hann mér að mamma hefði dáið meðan við vorum úti. Hún hafði lent í bíl­slysi.“ Haraldur segir að frá­fall móður sinnar hafi verið sér ó­lýsan­legt á­fall, og sé það eigin­lega enn.

„Þetta er eigin­lega enn þá mikið á­fall fyrir mig. Stundum er talað um að tíminn lækni öll sár, en ég er ekki sam­mála því. Þegar ég hugsa um þetta þá finnst mér eins og heimurinn hafi bara brotnað, eða myndin hafi brotnað. Og hún hefur aldrei aftur komið til baka,“ segir Haraldur.

Hætti að drekka fyrir ellefu árum

Haraldur byrjaði að nota hjóla­stól þegar hann var tuttugu og fimm ára. Hann er fjöru­tíu og fimm ára og hefur því notast við hjóla­stól í tuttugu ár. Hann er haldinn með­fæddum vöðva­rýrnunar­sjúk­dómi sem þróast frekar hægt.

„Þetta gerist mjög hægt. Það eru til alls konar vöðva­rýrnunar­sjúk­dómar. Og minn sjúk­dómur er þannig, alla­vega hefur þróast þannig, að hann byrjaði í löppunum. Og síðan er hann búinn að færast upp í efri hlutann á líkamanum og er svona smám saman að taka af mér kraftinn í höndunum,“ segir Haraldur, en sjúk­dómurinn mun há honum meira og meira með hverju árinu sem líður.

Haraldur hætti að drekka fyrir ellefu árum, en hann segist hafa notað á­fengi sem deyfi­lyf. Eftir að hann hætti að drekka eignaðist hann dóttur sína, stofnaði fyrir­tækið sitt og flutti til út­landa.

„Fyrir suma er á­fengi bara allt í lagi, en fyrir sum okkar sem erum með okkar vanda­mál þá er þetta rosa­lega mikið deyfandi. Og það er auð­vitað það sem maður er að sækjast eftir. Það er eitt­hvað vanda­mál sem við erum að reyna að laga. Og ég var bara mjög deyfður í mörg, mörg ár,“ segir Haraldur.

Hægt er að lesa allt við­talið við Harald hér.