Már leggur sundið á hilluna og einbeitir sér að tónlistinni: „Ég er búinn að afreka nógu mikið í sundinu til að ég geti stigið sáttur frá því“

Már Gunnarsson hefur ákveðið að leggja sundferilinn á hilluna, aðeins 22 ára gamall, og einbeita sér að tónlistinni. Hann segir ákvörðunina ekki hafa verið auðvelda. Kemur þetta fram í helgarblaði Fréttablaðsins.

Már fæddist með sjúkdóm í augnbotnum sem kallast LCA (Leber congenital amaurosis). Hann var þá með á bilinu átta til níu prósenta sjón. Til samanburðar fæðist flest fólk með á bilinu 94 til 98 prósenta sjón en lögblindumörkin eru 10 prósent.

„Ég væri alveg til í þessi níu prósent í dag því ég er kominn niður í hálfa prósentu. Munurinn á þessu er gríðarlegur,“ segir Már.

Sjóninni hrakaði hratt á leikskólaaldri niður í þrjú prósent og hefur dalað eftir það.

„Ég man eftir að hafa séð betur og finn muninn. Vitaskuld hafði þetta áhrif á mig sem barn en ég er svo heppinn að búa að bjartsýnu hugarfari og vera ávallt lausnamiðaður,“ segir Már. „Mér leið vel sem barn. Ég vissi að ég væri blindur og fólkið í kringum mig talaði um það en ég hafði ekki öðlast skilning á hvað þetta þýddi fyrir mig og mína framtíð. Ég þekkti ekki annað og leið ekki illa. En það tók svolítinn tíma fyrir mig að átta mig á þessu.“

Eins og margir ungir drengir vildi Már feta í fótspor föður síns. „Ég hef alltaf verið mikill áhugamaður um flug og þegar ég var lítill ætlaði ég að verða flugmaður. Pabbi fór með mig í vinnuna og ég spurði endalausra spurninga og þuklaði á öllu sem ég gat gripið í,“ segir Már. „Ég átti líka stóra flugvélabók sem ég skoðaði með sterku stækkunargleri og þegar ég var að hjóla ímyndaði ég mér að ég væri að stýra flugvél.“

En sökum blindunnar gat flugmannsstarfið ekki orðið að veruleika. Már man ljóslifandi eftir því þegar hann áttaði sig á þeirri staðreynd.

„Einn daginn þegar ég var að hjóla stoppaði ég allt í einu og það datt inn í kollinn á mér að ég yrði ekki flugmaður,“ segir hann. „Í smá tíma varð ég leiður yfir þessu. En svo kom strax næsta hugsun, sem var að ég gæti gert eitthvað annað tengt flugi. Afi er starfsmannastjóri Icelandair, ég get gert það eða unnið annað flott starf tengt flugi. Seinna fór sundið og tónlistin að taka meiri tíma og ég að leiðast inn á þær brautir.“

Þegar Már hafði nýhafið grunnskólagöngu sína ákvað fjölskyldan að flytja til Lúxemborgar. Ástæðan var sú að þjónustan fyrir blind börn var afar bágborin í íslenskum skólum. „Ég þurfti stuðning til að læra að standa á eigin fótum og verða sjálfstæður. Ekki að einhver héldi í höndina á mér og leiddi mig í gegnum allt,“ segir Már.

Að flytja til nýs lands og tala ekki tungumálið reyndist áskorun fyrir sjö ára blindan dreng. En honum tókst að læra bæði lúxemborgsku og þýsku á aðeins einu ári. Hann var í litlum skóla sem hentaði honum afar vel. Þar lærði hann blindraletur, að nota tölvur og hvíta stafinn samfara öðru námi. En skólinn var ekki sérstakur blindraskóli.

Már er enn þá í sambandi við kennarann sinn, Monique, sem hann kallar ömmu sína. Hann gat alltaf leitað til hennar og heimsótt, jafnvel um helgar eða í fríum.

Ólíkt flestum íþróttamönnum hefur Már aldrei verið með alla athyglina á sama stað. Tónlistin hefur fylgt alla tíð, frá því að hann byrjaði að æfa sjö ára í Lúxemborg hjá rússneskum píanómeistara. Nú ætlar hann að beina allri athyglinni þangað.

„Ég er búinn að afreka nógu mikið í sundinu til að ég geti stigið sáttur frá því,“ segir Már. Sífellt erfiðara er að halda báðum boltum, sundi og tónlist, á lofti í keppni við þá sem aðeins eru með einn. „Þetta var samt mjög erfið ákvörðun að taka og ég þurfti að hugsa málið lengi.“

Már er þegar farinn að vekja athygli í tónlistinni, meðal annars með laginu Barn eftir Ragnar Bjarnason sem hann og Iva Marín Adrichem sungu árið 2020 og Don’t You Know sem hann söng með systur sinni Ísold í Söngvakeppni Sjónvarpsins í vetur, en þau höfnuðu í þriðja sæti.

Um síðustu helgi fékk Már staðfestingu á að hann kæmist inn í breskan tónlistarháskóla, Academy of Contemporary Music í Guilford. Þetta segir hann gamlan draum en í náminu mun hann læra lagasmíði, framkomu og fleira til að styrkja sig sem tónlistarmann. Hann heldur út strax í haust og tekur aðeins Max með sér.

Viðtalið í heild sinni má lesa í Fréttablaðinu.

Fleiri fréttir