Kolbeinn Marteinsson, framkvæmdastjóri og pistlahöfundur, minnir á það í bakþönkum Fréttablaðsins hversu mikilvægt er að njóta þeirra stunda sem maður á og hversu árin líða hratt.
Kolbeinn segir skemmtilega frá því hvernig hann fann glas í húsi sem hann dvelur í við Miðjarðarhafið sem að fjölskylda hans skildi þar eftir fyrir níu árum.
Nú er hann þar með konu sinni og „örverpinu“ en fyrir níu árum voru eldri dætur hans einnig með í för.
„Sem hendi væri veifað erum við hjónin komin á þann stað að við erum farin að ferðast án elstu barnanna. Örverpið gleður þó foreldra sína enn meðan systur hans bíða heima eða ferðast með vinum sínum án okkar. Þetta er óhjákvæmilegur lífsins gangur, öll eldumst við og því miður virðast börnin manns eldast hraðast af öllu. Sökum þessa erum við nú miðaldra hjónin stödd ásamt yngsta barninu við Miðjarðarhaf í húsi sem við vorum síðast í fyrir nærri níu árum síðan,“ segir Kolbeinn.
Hann segir að þegar hann drakk úr glasinu sem fjölskyldan skildi eftir fyrir níu árum hafi minningarnar hellst yfir hann.
„Þetta glas vakti upp minningar frá fríi fjölskyldu minnar þegar við vorum í húsinu síðast. Þá var Evrópukeppnin í fótbolta í hámarki og við horfðum á leikina í beinni útsendingu á gamla kirkjutorginu og borðuðum ís. Börnin okkar þrjú hlaupandi um hlæjandi glöð. Glasið höfðum við fengið á ónefndum veitingastað og skilið eftir í húsinu þetta sama sumar,“ segir Kolbeinn.
Hann segir að þegar hann drakk úr glasinu hafi streymt um hann ljúfsárar minningar sem hafi einkennst af bæði söknuði í bland við þakklæti og gleði.
„Söknuði eftir þessum litlu stelpum sem í dag eru fullvaxta konur og eru hættar að ferðast með okkur. Vitneskju um að innan skamms verður því eins farið með yngsta barnið. Kókglas barmafullt af fallegum minningum um tíma sem aldrei kemur aftur. Eftir að hafa teygað síðasta sopann áttar maður sig svo á því að mikið svakalega geta níu ár liðið hratt,“ segir hann að lokum.
Pistilinn er hægt að lesa hér í heild sinni.
