Sif Sigmarsdóttir skoðar leitina að hamingjunni í pistli sínum í helgarblaði Fréttablaðsins, „Ekki hugsa um ísbjörn“. Í dag er alþjóðlegi hamingjudagurinn og í tilefni af því spyr Sif hvers vegna hamingja virðist standa í stað þrátt fyrir miklar tilraunir til að auka hana.
„Dagurinn er haldinn að frumkvæði Sameinuðu þjóðanna og er markmiðið með honum að vekja athygli fólks á mikilvægi eigin hamingju. Vilja samtökin að hamingjan verði viðurkennd sem grundvallar mannréttindi.
Markmiðið er göfugt. En vegurinn til helvítis er markaður góðum ásetningi.
Við höfum líklega aldrei verið jafnmeðvituð um hamingjuna og nú. Við vinnum markvisst í henni og að henni, eltum hana upp um fjöll og firnindi, leitum hennar í útlöndum og endurmenntunarstofnunum, stöðuhækkunum og sólarlögum, hugleiðslu og Hagkaupum, samfélagsmiðlum og sjálfshjálparbókum.
Þrálátar tilraunir okkar til að höndla hana hafa hins vegar engu skilað. Rannsóknir á sviði „hamingjuvísinda“ og „jákvæðrar sálfræði“, greina sem hafa sótt í sig veðrið frá aldamótum, sýna flestar að þrátt fyrir vaxandi velmegun síðustu áratuga, aukna menntun, hraðar tækniframfarir og blómstrandi vöruframboð hefur hamingja okkar ekkert aukist.
Hvað veldur?“
Pistilinn í heild sinni má lesa hér en Sif veltur því upp hvort „kaldhæðniverkunin“ sé að baki þessum glappaskotum eða hvort vandamálið séu óraunhæfar kröfur um hamingju.
