Katrín minnist hinstu stundar með Hrafni: „Það var hlýtt á milli okkar þegar við kvöddumst“

Katrín Jakobs­dóttir, for­sætis­ráð­herra Ís­lands, skrifaði hjart­næmi minningar­grein um Hrafn Jökuls­son, rit­höfund og blaðamann, í Morgun­blaðinu. Hrafn Jökulsson lést þann 17. september síðastliðinn eftir baráttu við krabbamein. Hrafn var jarðsunginn frá Hallgrímskirkju í gær.

„Ég man þegar Hrafn Jökuls­son hringdi ein­hverju sinni í mig á föstu­degi. Við höfðum þá lengi kannast hvort við annað, bæði úr bænum en líka hafði ég kynnst honum sem mennta­mála­ráð­herra þegar hann var stöðugt að vinna að góðum málum, sund­kennslu græn­lenskra barna, skák­kennslu ís­lenskra barna eða ein­hverjum öðrum góðum mál­stað. Hvað um það, þegar Hrafn hringdi á þessum föstu­degi var það til að spyrja hvort við hjónin kæmumst mögu­lega til Græn­lands daginn eftir,“ skrifar Katrín.

„Hann var þá búinn að safna fé fyrir sam­fé­lagið í Kulu­suk eftir stór­bruna þar í bæ og var að safna saman fólki til að fara á staðinn og sýna sam­fé­laginu stuðning eftir þetta á­fall. Að sjálf­sögðu sagði ég já og ör­fáum klukku­stundum síðar vorum við hjónin úlpu­klædd með alls konar ó­líku fólki á leið til Kulu­suk. Þessi ferð var allt sem Hrafn Jökuls­son var, fólk saman­komið úr öllum hornum sam­fé­lagsins sem hann hafði dregið saman í þágu góðs mál­staðar. Alltaf á­kveðin ó­vissu­för en enda­markið skýrt. Ferðin er okkur öllum ó­gleyman­leg, og öll skynjuðum við djúpa vin­áttu og virðingu milli heima­manna og Hrafns sem ég mun aldrei gleyma. Hrafn var ein­stök elds­ál sem iðu­lega lyfti grettis­taki í þágu þess mál­staðar sem hann trúði á, hvort sem það var skáklíf Ís­lendinga, sam­skipti þjóðarinnar við Græn­land eða náttúru­vernd á Ströndum. Öll þessi bar­átta var feiki­lega mikil­væg og frum­kvöðuls­starf Hrafns ó­metan­legt.“

Katrín segir ó­hætt að nota orðið bar­áttu­gleði um Hrafn því að hann var oftast glaður í sinni bar­áttu og smitandi já­kvæðni hans hafði mikil á­hrif.

„Þegar Hrafn trúði á mál­stað var iðu­lega eins og þrjú sverð væru á lofti að sjá, svo hart gekk hann fram. Í bar­áttu hans kom líka jafnan fram sál lista­mannsins því að hann var fjöl­hæfur og list­fengur. Hann var ljóð­skáld og ljós­myndari og sendi frá sér fjöl­margar bækur af ýmsu tagi. Á yngri árum var hann blaða­maður og rit­stjóri og þótti oft bein­skeyttur en yfir­vegunin jókst með árunum þegar and­leg heilsa hans var góð.“

„Því miður var hún það ekki alltaf og hörmuðu það allir vinir hans og velunnarar. Við Hrafn hittumst fyrr á þessu ári og var þá lág­skýjað yfir honum eftir dvöl á geð­deild. Samt var stutt í húmorinn og já­kvæðnina og það var hlýtt á milli okkar þegar við kvöddumst. Það var síðasta kveðja okkar – eftir stendur minning um merkan mann sem sýndi hversu mikils ein­stak­lingurinn er megnugur í bar­áttunni fyrir betra sam­fé­lagi,“ skrifar Katrín að lokum.