Jakob Bjarnar skýtur föstu skoti á RÚV: „Þetta er ekki að­eins upp­skrúfuð dyggða­skreyting heldur bein­línis fag­lega og sam­fé­lags­lega skað­leg“

Jakob Bjarnar Grétars­son gerir kvóta­setningu í frétta­flutningi að um­ræðu­efni í nýrri færslu á Face­book. Þar segir hann að honum sé fyrir­munað að skilja hvernig kvóta­setning, í bæði dag­skrár­gerð og frétta­flutningi, sé hugsuð.

„Ef hún er þá nokkuð hugsuð, mér er það til efs. Fréttir eru fréttir eru fréttir,“ skrifar Jakob Bjarnar.

Þá séu fjöl­miðlar spegill, þeir fjalli um fyrir­bærin af hlut­lægni, eins og þau eru.

„Að­eins þannig ganga kenningar um blaða­mennsku upp. Þeir eru ekki ger­endur, þó vissu­lega og auð­vitað geti frétta­flutningur orðið til þess að ein­hverjir, aðrir þá, grípi til að­gerða. En þessu má ekki og á ekki að rugla saman,“ skrifar Jakob Bjarnar, og heldur á­fram.

„Þetta er krafa um að það sé fjöl­miðla að stuðla að breytingum sam­kvæmt ein­hverri (vafa­samri og illa grundaðri) hug­mynda­fræði. Ein­hverri sér­kenni­legri og af­stæðri fyrir­mynda­fræði. Og bregði upp brenglaðri mynd í þágu hennar. En þá ein­fald­lega og ó­vart hætta þeir að vera fjöl­miðlar og breytast í eitt­hvað allt annað. Þeir geta ekki bæði leitt kröfu­gönguna niður Lauga­veginn og fjallað um hana. Þú fjallar ekki um sjálfan þig sam­kvæmt öllum siða­reglum í blaða­mennsku sem þekkjast,“ skrifar Jakob Bjarnar.

Þá veltir hann fyrir sér hvernig sé hægt að ráða í eftir­farandi setningar:

„a) Kynja­hlut­fall fé­lags­manna í Fé­lagi leik­skóla­kennara og Fé­lagi grunn­skóla­kennara, er tæp­lega 90 prósent konur.

b) „Hlut­fall kynjanna í dag­skrá RÚV á þriðja árs­fjórðungi 2022, utan frétta, var hníf­jafnt, 50% kven­kyns og 50% karl­kyns. Með kynja­jafn­vægi í dag­skrá sker RÚV sig frá flestum miðlum hér­lendis og er­lendis.“

c) Ergo: Ekki er rætt við leik­skóla­kennara í frétta­tímum og þáttum RÚV til að trufla ekki kvóta­setninguna. (Hlýtur að vera.) Eða hvað?“

Jakob Bjarnar segir þetta kröfu um að bregða upp bjagaðri mynd af sam­fé­laginu til að frið­þægja ein­hverja hópa.
„Niður­staðan er sú að við hljótum að draga þá á­lyktun að allt sé með kyrrum kjörum og engin á­stæða til að bregðast við einu né neinu svo sem kynja­skiptum vinnu­markaði og brengluðu verð­mæta­mati, sem fólk er loksins að átta sig á að er vandi eftir að ó­hemju orka og tími hefur farið í fúskið sem er þessi jafn­launa­vottun. Væntan­lega er það svo hjá RÚV, ef fjalla á um mál­efni fanga og þeir gefa sig í við­tal, að þá sé rætt við einn kven­fanga og einn karl­fanga, þegar ó­láns­fangar eru að uppi­stöðu karlar. Hvaða gagn á það að gera? Að þeirri mynd sé haldið að al­menningi að þarna sé jafnt á komið milli kynja?“ spyr Jakob Bjarnar.

Þá bendir hann á að árum og jafn­vel ára­tugum saman hafi það verið svo að í há­skólum landsins sé um sjö­tíu prósent konur.

„Þýðir þetta að RÚV ætlar að tak­marka að­gengi al­mennings að sér­fræði­þekkingu með því að ræða við jafn marga karla og konur úr akademíunni sem fljót­lega verður skipuð að miklum meiri­hluta konum?“ spyr Jakob Bjarnar, og heldur á­fram.

„Þetta er að mínu viti ekki að­eins upp­skrúfuð dyggða­skreyting heldur bein­línis fag­lega og sam­fé­lags­lega skað­leg. En kannski huggun harmi gegn að með þessu „kynja­jafn­vægi“ sker RÚV sig frá flestum miðlum hér­lendis og er­lendis.“