Hjörtur sigraðist á ill­vígu krabba­meini: „Ég var dug­­legur að biðja bænir og fann að ég var bæn­heyrður“

Skaga­­maðurinn Hjörtur Elías Ágústs­­son er heill, hamingju­­samur og hraustur eftir að hafa sigrast á ill­vígu krabba­­meini. Hann fermist í Akra­nes­­kirkju 26. mars og hlakkar mikið til stóra dagsins.

Þetta kemur fram íFrétta­blaðinu í morgun. Ég á­kvað að fermast því ég trúi á Guð og Jesú Krist. Á­­stæðan fyrir því að ég trúi á Guð er að hann hjálpaði mér í gegnum veikindi mín sem byrjuðu 2018 og ég trúi því að Guð hafi læknað mig. Ég var dug­­legur að biðja bænir og fann að ég var bæn­heyrður. Því var engin spurning fyrir mig að fermast. Ég vil hafa Jesú að leið­­toga lífs míns.“

Þetta segir Hjörtur Elías Ágústs­­son, 13 ára nemandi við Brekkju­lækjar­skóla á Akra­nesi. Hann fermist í Akra­nes­­kirkju sunnu­­daginn 26. mars næst­komandi.

„Það hefur gengið mjög vel í fermingar­­fræðslunni. Ég hef lært heil­margt um Jesú og hans verk, náunga­kær­­leikann og að virða náungann. Við fórum líka í stór­­skemmti­­lega fermingar­­ferð í Vatna­­skóg; Grundar­­skóli og Brekku­lækjar­­skóli saman,“ upp­­­lýsir Hjörtur sem er jafn­­framt búinn að fara í tíu fermingar­­messur í vetur og hlakkar mikið til fermingar­­dagsins.

„Ég hlakka mest til að taka þetta skref að fermast. Líka að hitta gestina mína, sem verða um 100 talsins, og auð­vitað að fá gjafirnar. Efst á ó­ska­listanum er PlaySta­tion 5-leikja­­tölva og ferð á heima­­leik Liver­pool í Liver­pool. Það er draumurinn minn,“ segir Hjörtur sem æfir fót­­bolta með 4. flokki hjá ÍA og fékk bikar með liði sínu á Rey Cup í fyrra.

„Fót­­boltinn er bara lífið og ég veit allt sem hugsast getur um fót­­bolta. Ég spila sem bak­vörður og á kantinum, er skot­fastur og dug­­legur að skora. Minn stærsti draumur er að komast í A-lands­liðið í knatt­­spyrnu og jafn­vel at­vinnu­­mennsku í fram­­tíðinni, en plan B væri að verða söngvari og tón­listar­­maður. Ég er á­­gætis söng­­maður, finnst gaman að koma fram á sviði og tek þátt í öllu slíku í skólanum,“ segir Hjörtur sem ætlar að fermast í svörtum spari­­buxum, skyrtu, leður­­skóm og leður­jakka.

Ritningar­versið sem hann valdi sér á fermingar­­daginn er „Sælir eru hjarta­hreinir, því þeir munu Guð sjá“.

„Ég hef ekki enn á­­kveðið hvað ég geri við fermingar­­peninginn en hugsa að ég leggi hann inn í banka til að safna mér fyrir út­­borgun í íbúð í fram­­tíðinni.“

Spítala­vistin var leiðin­­legust

Hjörtur Elías greindist með eitil­frum­­krabba­­mein í febrúar 2018 og aftur í maí sama ár, en þá í ristli. Hann er spurður hvernig heilsan sé í dag.

„Heilsan er bara fín og ég er næstum orðinn jafn­­góður og ég var áður en ég veiktist. Ég náði að sigra krabbann og út­­skrifaðist sam­­kvæmt fimm ára reglunni í febrúar,“ segir Hjörtur sem í dag er hraustur og kraft­­mikill, en auk þess að æfa fót­­bolta er hann að læra á píanó.

„Mig langaði að læra á hljóð­­færi eftir að kona á spítalanum í Sví­­þjóð kenndi mér heil­­mikið á píanóið þar. Núna hef ég lært í þrjú ár, er orðinn nokkuð góður og farinn að semja ró­­lega píanó­­tón­list sjálfur. Hver veit nema ég spili á píanó fyrir gestina í fermingar­veislunni, ég hef alveg ekki á­­kveðið það.“

Hann segir veikindin hafa verið erfiða lífs­­reynslu.

„Það var auð­vitað erfitt að fara í margar með­­ferðir við krabba­­meininu, en erfiðast fannst mér að þurfa að hanga á ein­angrunar­­deild spítala í níu mánuði. Það var ömur­­lega leiðin­­legt, en nauð­­syn­­legt.“

Hægt er að lesa við­tali við Hjört og Íris móðir hans hér.