Haukur Örn Birgisson, lögmaður og pistlahöfundur, er fyrirmunað að skilja aðdráttaraflið við útilegur og segir í nýjustu bakþönkum sínum í Fréttablaðinu að hann sé þó, á sama tíma, hugfanginn af því hvers vegna fólk sækist í þetta ferðaform.
„Eins og sprautufíkill í leit að sinni fyrstu vímu, þá heldur útilegufólk áfram að flykkjast út um allar koppagrundir í leit að hinni fullkomnu helgi. Í einhverri fjarlægri minningu skein sólin í nokkra daga, klósettin voru lyktarlaus, vindurinn nógu lítill svo flugurnar héldu sig fjarri, fólkið í næsta tjaldi var viðkunnanlegt og sundlaugin var ekki drekkhlaðin öskrandi börnum,“ segir Haukur Örn og leggur áherslu á að þessi staður og þessi stund sé hins vegar ekki til og sé hrein mýta sem búin var til að fólki sem rak útivistarbúð á umferðarmiðstöð á síðustu öld.
„Íslenska útilegan er gömul tálsýn, líkt og ónýtur ísskápur sem einu sinni þótti svalur,“ segir Haukur Örn í pistli sínum.
Hann segir að auðvitað geti skapast kjöraðstæður en að líkurnar á því að grísa á það séu hverfandi.
„Ekki hjálpar til að íslenskir veðurfræðingar geta ekki spáð fyrir um veðrið, heldur aðeins sagt af því fréttir eftir á. Örlög ferðalanga eru því bundin hreinni slembilukku.“
Hann segir það ekki skrítið að Íslendingar ætli sér utan landsteinanna en að veiran sé lifandi þar líka þannig að kannski sé rafútilega í Herjólfsdal ekki svo slæm hugmynd.
Bakþankana er hægt að lesa í heild sinni hér.
