Óttar Guðmundsson, geðlæknir og pistlahöfundur Fréttablaðsins, vekur gjarnan athygli fyrir bakþanka sína í blaðinu og er nýjasti pistillinn engin undantekning.
Hann rifjar upp samtal sem hann átti við gamlan vinnufélaga sem hringdi nokkuð óvænt í sig einn daginn. Félagi hans lést skömmu síðar og harmar Óttar að hafa ekki ekki hlustað betur.
„Guðmundur góði Arason Hólabiskup sendi vini sínum Þórði Sturlusyni kveðju skömmu fyrir andlát sitt. Þórður skellti skollaeyrum við þessum skilaboðum sem hann reyndar skildi ekki. Nokkru síðar þegar Þórður sjálfur var dáinn áttuðu menn sig á innihaldi þessarar kveðju. Mér datt þetta í hug fyrir nokkru þegar gamall vinnufélagi minn og vinur hringdi nokkuð óvænt,“ byrjar Óttar í pistli sínum en um samtalið segir hann:
„Eiginlega átti hann ekkert erindi annað en að þakka mér fyrir samvinnuna á liðnum árum. Ég lét mér fátt um finnast og sleit samtalinu kurteislega eftir stutta stund.“
Skömmu síðar dó félagi Óttars. Hann ræddi við prestinn í jarðarförinni sem telur manninn hafa skynjað feigðina.
„Ég sagði honum þá frá símtalinu og hann ályktaði að maðurinn hefði hringt til að kveðja, „en þú máttir bara ekki vera að því að tala við hann. Hvernig heldurðu að honum hafi liðið með það?“ Ég rifjaði upp samtalið og harmaði að hafa ekki hlustað betur.“
Óttar bendir á að veikindi og nálægð dauðans breyti öllum viðhorfum fólks gagnvart umhverfi sínu. Þá vilji margir ræða tilfinningar sínar og skiptir þá máli að viðmælandi skilji það.
„Þegar ég vann á Líknardeild varð ég vitni að því hversu illa síðustu dögum þessarar jarðvistar er stundum varið. Margir skynja ekki fyrr en viðkomandi er látinn hversu margt var ósagt. Ég vildi óska að ég hefði brugðist öðruvísi við þessu símtali míns gamla vinar. Skyndilega var allt orðið um seinan og fleiri orð ekki látin falla.“
