Fjölmiðlakonan Guðríður Haraldsdóttir segir frá skemmtilegu símtali sem hún fékk í pistli sem birtist á Moggablogginu.
Símtalið var frá tónlistarmanninum Thom Yorke, en þess má geta að ekki var allt sem sýnist. Guðríður skrifar:
„Síminn hringdi.
Thom: „Já, sæl, þetta er Thom.“
Gurrí: „Tom í Conway, Tom hennar Elfu?“
Thom: „Nei, ég heiti Thom Yorke. Mér bárust af því fregnir að þú hefðir fundið þér nýja uppáhaldshljómsveit, einhverja öskrara, Age of Terror-eitthvað, svona Thursaflokkurinn á sterum, ef heimilidir mínar eru réttar.“
Gurrí:„Ég held alveg mikið upp á ykkur en ég bara-“
Thom: „Er það út af því að við notuðum orðið fokk í Creep?“ greip hann fram í.
Gurrí: „Nei, alls ekki, „só fokking special“ passaði bara ágætlega,“ sagði ég og bætti ákveðin við: „Ekki gleyma því að ég skrifaði heilsíðugrein í eldgamla Mannlíf um Radiohead án þess að vita nokkuð meira en nafnið á þér og að þið væruð frá Oxford, ég mærði virkilega guðdómlega millikaflann í Paranoid Android ...“
Thom: „Viltu kannski að við förum að öskra meira og mögulega við undirleik Sinfó? Myndir þú þá mæta á tónl-“ “
Það er þá sem Guðríður greinir frá því að um draum hafi verið að ræða. Auk þess segir hún frá boðskapi sögunnar:
„Þarna vaknaði ég og með nístandi samviskubit, maður gleymir ekki gamla uppáhalds þótt nýtt fáist, ég skellti Street Spirit á fóninn og líðanin lagaðist. Hel er vissulega nýjasta uppáhaldslagið mitt í öllum heiminum og ég er að hlusta á það núna, ætla að hlusta á það aftur og aftur þangað til ég hætti að fara að skæla á einum hrærandi hápunktinum sem hefst á 5.01 og nær algjörum toppi á 5.24 og til enda. Bið hér með eigendur verslana að spila þetta lag alls ekki búðum sínum í aðdraganda jólanna, það yrði nú laglegur fjandi að bresta í grát í miðjum jólainnkaupum kannski stödd í fallegri gjafavöruverslun.“
