Birna Dröfn Jónasdóttir, blaðamaður á Fréttablaðinu, skrifar um fermingarkvíða í leiðara Fréttablaðsins í dag.
„Miðað við mörg önnur lönd í heiminum er stéttaskipting ekki mikil á Íslandi. Sérstaklega ekki andleg stéttaskipting en hér er efnahagsleg stéttaskipting þó að aukast og hún er að verða meira áberandi,“ skrifar Birna.
„Við heyrum fréttir þess efnis að aldrei hafi fleiri leitað til Hjálparstarfs kirkjunnar en þangað leituðu í fyrrahaust 160 fjölskyldur með 300 börn þegar skólinn var að byrja. Hjálpræðisherinn er að sprengja utan af sér og sjóðir hans að þorna upp. Í febrúar gaf Hjálpræðisherinn um 5.400 matarskammta, eða 190 á dag að meðaltali, samanborið við tæplega 2.900 á sama tíma í fyrra,“ skrifar Birna.
Hún er segir að ójöfnuðurinn sé samfélaginu sjáanlegur og hann hefur áhrif víða.
„Um liðna helgi fylltust samfélagsmiðlar af börnum að fermast. Á Íslandi fermast nánast öll börn. Algengt hlutfall fermingarbarna í árgöngum er 90 prósent en það hefur þó gerst að öll börn innan árgangs ákveði að fermast.“
„Fyrirkomulagið er svo athöfn í kirkju eða á öðrum samkomustað og að athöfn lokinni er veisla til heiðurs fermingarbarninu. Sjálf stend ég nú í miðjum fermingarundirbúningi og ekki stæri ég mig af því að hafa verið með skipulagið í fyrirrúmi heldur er ég nú, þegar afar stutt er í stóra daginn, að hefjast handa almennilega.“
„Ég skráði mig því í alla Facebook-hópa tengda fermingum í leit að góðum ráðum um magn af veislumat, skreytingar og svo framvegis. Það var þó ekki eina umræðan í hópunum. Á einum þræði var rætt hvaða skemmtiatriði fólk ætlaði að bjóða upp á í veislunni, hver væri besti töframaðurinn, hvar væri best að leigja hljóðkerfi og hversu mörg páskaegg þyrfti í vinninga væri ákveðið að hafa bingó í veislunni.
Annar þráður sneri að því hvað ætti að gefa fermingarbörnum í gjafir, oftast voru það utanlandsferðir eða peningar. Upphæðirnar hlupu þá á tugum eða hundruðum þúsunda og ferðirnar voru allt frá tveimur vikur á Tenerife til vinkonuferðar í New York þar sem dvalið yrði á fjögurra stjörnu hóteli í viku,“ skrifar Birna.
„Enn einn þráðurinn sneri að kvíða tengdum fermingum. Hann var skrifaður af einstæðri móður sem ekki hafði mikið á milli handanna. Hún benti á að hún hefði komið inn í þessa Facebook-hópa í leit að ýmsum ráðum. Hún uppskar í staðinn kvíða og vanmátt og benti á að fermingum væri farið að svipa til brúðkaupa. Svo mikið væri umfangið og metnaðurinn. Ég er sammála henni og það hryggir mig að stéttaskipting komi svo skýrt í ljós á milli fermingarbarna.“
