Jóhönnu Þorsteinsdóttur Reykvíkingi blökskraði uppsafnaður haugur af rotnandi haustlaufum um hverfi sitt. Lýsir hún því í grein á Vísi í dag að nær ómögulegt sé að ná í fulltrúa borgarinnar til að koma á framfæri ábendingum um sjónmengun og sóðaskap.
Íbúar á höfuðborgarsvæðinu hafa löngum bent á sóðaskap við grenndargáma en Hringbraut greindi frá því í september í fyrra þegar grenndargámar Sorpu við Eiðistorg á Seltjarnarnesi voru fjarlægðir vegna skelfilegrar umgengni við gámana.
Sjá einnig: Skelfileg umgengni við Eiðistorg: „Þessi sóðaskapur er engum til sóma“
Jóhanna segist hafa oft velt fyrir sér, líkt og aðrir borgarbúar, hvers vegna grenndargámarnir í hverfinu hennar eru ekki þrifnir oftar en raun ber vitni um.
„Ég hef stundum velt því fyrir mér hvort ég ætti nú ekki bara að labba mig út og taka til hendinni. Veit raunar að nágrannar mínir á níræðisaldri hafa það fyrir sið að taka það verk sér fyrir hendi í daglegum göngutúrum sínum þegar þeim ofbýður. Um leið eru þeir að tína upp sígarettustubbana neðan við blokkina okkar, en þeir eru ófáir. Auðvitað eigum við íbúðaeigendurnir að þrífa okkar blett,“ skrifar hún.
Grenndarstöðvar eru afmarkaðir staðir þar sem einstaklingar geta skilað flokkuðum úrgangi í viðeigandi gáma. Markmið stöðvanna er að auka flokkun á endurvinnanlegum efnum og draga þannig úr urðun. Hér fyrir neðan má sjá kort af öllum grenndarstöðvum í Reykjavík en þar eru gámar undir pappír og plast og á flestum þeirra eru nú komnir gámar undir gler.
Bara hægt að hringja á milli hálfníu og níu
Þegar Jóhanna hringdi í borgina og bað um samtal við umhverfisfulltrúa var henni sagt að fulltrúarnir taki bara símann á milli hálf níu og níu. Jóhönnu varð orða vant að það sé auðveldara að ná í borgarfulltrúa en embættismenn og starfsfólk og fulltrúa í vinnu hjá Reykjavíkurborg.
„En aðgengi að þessu ágæta fólki virðist vera milli hálfníu og níu…. Ætli svo taki ekki við snöggur kaffitími og þá fundir frá kl. 10:00?? Hádegisverður og síðan taki fleiri fundir við, fram eftir degi. Hver er framlegðin í þessu hafi starfsfólks?“ skrifar Jóhanna og bendir á að óski borgarbúi eftir fundi með borgarstjóranum sínum, þá sé ekki á vísan að róa með slíkt erindi.
„Í fyrsta lagi þarf að biðja um samtal. Sennilega í gegnum ritara hans. Síðan velur hann úr þau símtöl eða fundi með borgarbúanum eftir því hvort hann vill svara eða ekki. Eða hann vísar erindinu áfram á viðeigandi “fulltrúa” innan borgarkerfisins. Ætli starfsmannafjöldinn á launaskrá hjá Reykjavíkurborg nemi ekki nærri tíuþúsund manns.“