„Mér er minnisstætt atvik sem átti sér stað í bakaríi í Vesturbænum. Í afgreiðslunni voru þrír starfsmenn, tvær stúlkur og ungur karlmaður af erlendum uppruna. Hann var að prófa sig áfram í notkun tungumálsins og stúlkurnar leiðbeindu honum þegar hann rak í vörðurnar. Strax og röðin kom að mér bað ég afgreiðslumanninn auðvitað um brauð sem heitir „ráðherrabrauð“. Hann sótti brauðið og spurði brosandi: „Á ég að skrifa það?“,“ segir Áslaug Arna í nýrri grein í Morgunblaðinu.
Hún lýsir því að hafa ekki skilið hvað maðurinn átti við en segir að afgreiðslustúlkurnar hafi leyst málið með honum, hann ætlaði að segja skera en ekki skrifa.
Áslaug segir gott að muna í dag, á degi íslenskrar tungu, að stór hluti landsmanna talar takmarkaða íslensku.
„Í stað þess að útiloka þann hóp eigum við að auðvelda honum að laga sig að þjóðfélagi okkar með öflugri íslenskukennslu. Þannig auðgum við tungumálið og stækkum því íslenskan er lifandi mál í stöðugri þróun. Íslenskan getur verið erfið,“ segir Áslaug og minnir á að við sem höfum hana sem móðurmál eigum oft í fullu fangi með málfræðina og stafsetninguna.
Áslaug veltir því svo fram í greininni hvort endurskoða þurfi kröfur þegar fólk er ráðið til vinnu, og sérstaklega hjá hinu opinbera. Hvort gera ætti kröfu um „þokkalega þekkingu“ í stað þess að einstaklingar hafi „mjög gott vald“ á málinu.
Greinina er hægt að lesa í heild sinni í Morgunblaðinu.
