„Nei, ég er ekki að byrja einhverja speki um guð almáttugan og sunnudagaskóla og hvaðeina. Ég lauk slíku þegar ég var tólf ára og nágrannarnir í Mosfellsdalnum voru búnir að sjá mig fyrir sér sem arftaka séra Bjarna á Mosfelli, enda búin að jarða sérhverja dauða lóu og mús og guðmávita hvað sem fannst andvana í dalnum á þessum tíma. Ég hefði örugglega orðið fínn prestur, þó að því frátöldu ég tók út fyrir það að hlusta á prestinn tóna í messu sem varð til þess að ég varð afhuga prestaskólanum og valdi vélarúmsbotninn í stað kirkjunnar,“ skrifar Anna Kristjáns í nýjustu sunnudagshugvekju sinni á Facebook.
Þar segist hún ætla að minna á gamalt loforð.
„Einhverju sinni er ég hafði ekkert að segja á sunnudagsmorgni lofaði ég því að minnka skrifin, til dæmis með því að sleppa skrifunum á sunnudögum. Núna sit ég uppi með það að ég hefi ekkert að segja,“ skrifar Anna. Hún segir veðrið enn indælt, þó það sé að vísu dálítið kalt á kvöldin og jaðar við peysuveður – sem sé eitthvað annað en á hjara veraldar.
„Mér finnst kominn tími til að efna þetta loforð. Ég mun að sjálfsögðu segja eitthvað á sunnudögum áfram, en það verður frekar hjal um ekki neitt, kannski frekar áminning um að ég sé enn á lífi,“ skrifar hún.
„Það er sumum enn í fersku minni er ég sleppti færslu vorið 2021 og hljóp upp í fjall með slökkt á símanum og Inga sendi Helenu til mín til að athuga hvort ekki væri allt í lagi með mig. Er til betri líftrygging en þetta?“ spyr Anna, og bætir við að sem betur fer séu þær báðar með lykla að íbúðinni hennar ef illa fer og engin færsla birtist að morgni.
„Hugmyndin er semsagt sú að minnka skrifin á sunnudögum í framtíðinni, án þess þó að hætta þeim alveg.“
