Anna Kristjánsdóttir, íbúi á Tenerife og þúsundþjalasmiður, deilir stórskemmtilegri sögu af óförum sínum með fylgjendum sínum á Facebook. Rifjaðist sagan upp fyrir henni í tengslum við fréttir af strokufanga hér á landi og mistökum lögreglu sem hafði afskipti af sárasaklausum dreng í tengslum við málið.
„Það eru senn komin þrjátíu ár síðan, júlí 1992. Ég bjó þá í Svíþjóð, nánar tiltekið í Jakobsberg í Järfälla og var vélstjóri í vaktavinnu við orkuverið í Hässelby í útjaðri Stokkhólms. Af einhverjum ástæðum var ég bíllaus þessa helgi er ég hélt með strætisvagni um klukkan hálfsex á laugardagsmorgni frá Jakobsberg áleiðis til Hässelby á vaktina með viðkomu í Barkarby og ég var einasti farþeginn í vagninum alla leiðina,“ segir Anna í færslunni.
Skömmu eftir að lagt var af stað segist Anna hafa veitt fullmönnuðum lögreglubíl athygli sem stóð við götuna og viðurkennir hún að það hafi henni þótt einkennilegur tími til hraðamælinga.
„Skömmu síðar sá ég annan fullmannaðan lögreglubíl við 30 km kaflann við Eikarveg. Varð nú grunur minn um misjafnt gáfnafar lögreglumanna nánast staðfest, ekki síst eftir að ég sá þriðja fullmannaða lögreglubílinn við íþróttavöll við Skeljabæjarveg,“ segir Anna en ekki löngu síðar var strætisvagninn stöðvaður og umkringdur lögreglubílum auk þess sem þungvopnaðir lögreglumenn voru út um allt miðandi vopnum sínum á strætisvagninn.
„Undraðist ég mjög þetta athæfi enda eini farþeginn og datt helst í hug að um æfingu væri að ræða, sat kyrr og beið þess er verða vildi. Ekki gat ég ímyndað mér neina glæpsamlega hegðun hjá vagnstjóranum sem að auki var kvenkyns, nema auðvitað ef hún hefði ekið of hratt, auk þess sem að hún sat einnig kyrr og hafði opnað framhurðina um leið og vagninn staðnæmdist,“ segir hún.
Anna segir að eftir að vagninn hafði staðið kyrr í einhverjar mínútur sú hún fleiri lögreglumenn með drápstól í höndum hlaupa fram með vagninum. Gerðist einn svo djarfur að koma inn í vagninn þar sem hann kallaði eitthvað að henni sem hún heyrði ekki. Anna segist ekki hafa heyrt hvað hann sagði, stóð hún því upp og gekk fremst í vagninn þar sem hún spurði hvort hann væri að tala við hana.
„Jókst þá kjarkur hins hugaða laganna varðar að öllum mun, hann reis upp og bað mig að segja til nafns sem mér gerði og sannaði enn frekar með skilríkjum mínum,“ segir Anna og er óhætt að segja að lögregla hafi farið mannavillt.
„Ég get vart lýst vonbrigðasvip hans er honum voru mistökin ljós, bað mig margfaldlega afsökunar á uppákomunni og útskýrði um leið að einhverjum hefði þótt ég líkjast hættulegum strokufanga sem hafði sést svæðinu og sem þeir hefðu verið að eltast við um nóttina. Áminnti hann mig svo að lokum að hlýða næst þegar mér yrði skipað að setja hendurnar upp fyrir höfuð og hélt svo hver sína leið og ég rétt náði í vinnuna á vaktaskiptum,“ segir Anna sem endar færslu sína á þessum orðum:
„Ekki veit ég hvernig þessum mönnum datt til hugar að hættulegur strokufangi tæki sér far með strætisvagni á flótta undan lögreglunni, en þrjátíu árum síðar er ég enn hlæjandi innra með mér að þessu atviki.“
