Allar myndir horfnar eftir fund með dularfullum manni

Leikarinn Karl Ágúst Úlfs­son segir á Face­book-síðu sinni ó­trú­lega sögu af manni sem hann hitti í New York í Banda­ríkjunum árið 2017 en öllum sönnunar­gögnum um fund þeirra tveggja hefur verið eytt.

„Árið er 2017. Ég stend í Riverside Park og horfi yfir Hudson ána, þegar eldri maður á í­þrótta­skóm vindur sér að mér og spyr hvort ég komi hér oft. Ég svara neitandi, ég hafi ekki komið hér áður, en hann kynnir sig og við tökum tal saman. Hann kynnir sig, en af á­stæðum sem aug­ljósar verða seinna í þessum pistli læt ég ekki nafns hans getið hér. Hann er fyrr­verandi frétta­ritari sænska sjón­varpsins í Austur-Þýska­landi og saup marga fjöruna þar og þá,“ segir Karl Ágúst og að á meðal þeir hafi rölt með­fram Hudson-ánni hafi maðurinn sagt honum kostu­legar sögur af sam­skiptum sínum við yfir­mann KGB, Vla­dimir Pútín.

„Ja, hérna hér, segi ég aftur og aftur. Sagði Putin þetta? Sagðirðu þetta við Putin? Og við hlæjum hátt. Og ég tek myndir af honum. Sögurnar gerast æ trölls­legri, því þessi maður hefur lifað skraut­legu lífi að eigin sögn - svo skraut­legu að í lok dagsins sest ég niður og gúggla bæði við­mælanda minn og sögu­efni hans og kemst að því að maðurinn hafi hreint ekki verið að reyna að ljúga mig fullan, því allar gúgglan­legar stað­reyndir standast,“ segir Karl Ágúst og að hann hafi ekki að­eins sagt honum ó­trú­legar sögur af Pútín heldur mörgum öðrum.

Eftir að hafa varið tveimur dögum saman spyr maðurinn hvort Karl Ágúst geti skrifað ævi­sögu hans sem Karl segist ætla að hugsa um.

„Við skiptumst á nokkrum tölvu­póstum, en svo hættir hann að svara mér. Ég bið hann um að hringja í mig og skömmu síðar hringir síminn, en sím­talið er afar sér­kenni­legt. Röddin í símanum segir að ég sé snillingur og við eigum endi­lega að gera eitt­hvað saman, en hann hafi eigin­lega ekki tíma til að tala við mig núna, svo það þurfi eitt­hvað að bíða. Skellt á,“ segir Karl Ágúst og að nokkrum vikum seinna hafi hann sagt sögur af þessum fundi og sam­tölum og ætlað að sýna myndir því til stuðnings en gripið í tómt.

„Allar myndir sem ég tók í New York þessa ör­fáu daga sem ég staldraði þar við eru horfnar, rétt eins og þetta ferða­lag hafi aldrei átt sér stað. Það er sama hvort ég leita í símanum, í tölvunni eða í skýinu mína: Ekkert,“ segir Karl Ágúst og að núna telji hann sig vita hver beri á­byrgð á því.