Alfreð Gíslason, einn virtasti handknattleiksþjálfari heims, missti eiginkonu sína, Köru Guðrúnu Melsteð, í maí á þessu ári eftir baráttu við krabbamein. Alfreð er í viðtali við í hlaðvarpsþætti Snorra Björnssonar þar sem hann fer yfir handboltaferilinn og tímann erfiða í kringum fráfall Köru.
Alfreð ákvað að hætta sem þjálfari Kiel árið 2019 og í kjölfarið fór hann í draumaferð með eiginkonu sinni og stórfjölskyldunni til Spánar.
„Fljótlega eftir að við erum komin heim í byrjun október, sitjum við við morgunverðarborðið og ég tók eftir því að andlit hennar var aðeins slappara öðru megin. Við vorum að pæla í því hvað það væri og daginn eftir kom systir hennar í heimsókn og sá þetta líka. Eftir þessa helgi fórum við til Kiel í skoðun. Ég hafði óttaðist að þetta væri vægt heilablóðfall en þá kom í ljós að hún var með krabbamein í heila,“ sagði Alfreð en við tók tveggja ára barátta sem þau hjónin voru vongóð um að myndi vinnast.
„Okkur var sagt að meinið væri illkynja en mjög hægvaxandi og þeir gerðu sér vonir um að geta stoppað þetta. Það leit allt mjög vel út þannig að við komum hingað heim fyrir rúmlega ári síðan og vorum bara mjög jákvæð og bjartsýn.“
Kara fór í lyfjameðferð en áður en hún kláraðist kom í ljós annað og stærra mein. „Við fengum niðurstöðu úr því í byrjun maí og 31. maí dó hún. Það gerðist mjög hratt,“ sagði hann.
Alfreð fer hlýjum orðum um eiginkonu sína sem hann segir að hafi verið hans besti vinur. Þau kynntust 15 ára og höfðu verið saman frá því að þau voru 17 eða 18 ára. „Hún var ekki bara konan mín heldur besti vinur minn og harðasti gagnrýnandi minn. Hún er stórkostlegasta manneskja sem ég hef kynnst.“
Í viðtalinu segir Alfreð að Kara hefði getað lifað lengur en hún kaus að fara sínar leiðir í veikindunum og gera hlutina á sinn hátt.
„Hún var ótrúlega sterk. Hún vildi helst ekkert borða og lítið drekka. Mér fannst á henni að hún ætlaði að taka þessi lok sín eins og hún vildi gera þetta. Ég gabbaði hana nokkrum sinnum til að taka næringu í æð en það var ekki séns, ekki að ræða það. Hún gerði þetta með sinni reisn og meira að segja síðustu dagana vildi hún að barnabörnin færu heim.“
Alfreð segist hafa barist við reiðina yfir þeirri ósanngirni að Kara væri farin. „Ef það er einhver sem hefði ekki átt að lenda í þessu þá var það hún. Af þessu lærir maður að allt hitt skiptir engu máli. Hvað er mikilvægt við handboltaleik eða smá áhyggjur af einhverju þegar maður upplifir svona. Kannski þarf maður vissan aldur til að læra á þetta,“ sagði Alfreð sem kveðst hafa átt að hætta þjálfun fyrir löngu.
„Við ætluðum að fara að lifa lífinu og hafa það eins og við vildum. Akkúrat þegar við ætluðum að fara að njóta vinnu okkar fer þetta í hina áttina. Maður lærir hvað fjölskyldan, vinirnir og dagurinn í dag skiptir miklu máli. Og líka að í öllum þessum erfiðleikum voru ofboðslega falleg og skemmtileg móment á hverjum degi.“
