Aðalheiður Ámundadóttir, fréttastjóri Fréttablaðsins, skrifar áhugaverðan leiðara í blaði dagsins þar sem hún ræðir skemmtanalíf Íslendinga og ákveðna hættu sem því fylgir.
„Undanfarin misseri og í raun alveg frá því að samkomutakmörkunum var aflétt hefur fólk sem skemmtir sér í miðborg Reykjavíkur um helgar kvartað undan því að eiga erfitt með að komast til síns heima.“ skrifar Aðalheiður, sem segir að það komi sér á óvart hversu litlum forgangi málið sé hjá yfirvöldum.
„Þegar Fréttablaðið kannaði málið snemma í vor vildi lögreglan ekki kannast við að hörgull væri á leigubílum. Næturröðin í Lækjargötunni væri ekkert lengri en venjulega.“ segir hún og bætir við:
„Kannski er hluti vandans sá hve margir líta á djammið sjálft sem vandamál en ekki fullgildan hluta af fjölbreyttu mannlífi borgarinnar. Ef þetta er málið, þarf umsvifalaust að hefja það til vegs og virðingar, því næturlífið í Reykjavík ætti að vera á heimsmælikvarða og gera okkur stolt. Maður er manns gaman og við eigum að fagna því að fólk skemmti sér og njóti lífsins hvert með öðru. Gleðin sjálf er ekki vandamál þótt alls konar vesen geti hlotist af henni.“
Þá kallar Aðalheiður eftir því að málið verði sett í algjöran forgang, enda getur það hreinlega verið stórhættulegt eigi fólk í erfiðleikum með að komast heim á leið.
„Það þarf að setja samgönguvandamál næturlífsins í algjöran forgang og finna á því lausn, enda fylgja því margvíslegar hættur að stór hópur fólks sitji fastur einhvers staðar um miðjar nætur gegn vilja sínum. Fólk tekur til eigin ráða og sest ölvað undir stýri eða upp í bíla með ókunnugum. Þau sem kjósa að ráfa heim á leið fótgangandi geta átt á hættu að deyja úr kulda en hætta á því eykst verulega í ölvunarástandi á vetrarnóttum. Þá er stöðug ófriðarhætta yfirvofandi meðal þeirra sem hanga saman í röðinni, mun lengur en þau hafa þol til.
Lausnir á öryggisbrestum í miðborginni hafa of oft legið í aðgerðum sem eru íþyngjandi fyrir borgarana. Aukið eftirlit er oftast svarið. Kallað er eftir fjölgun eftirlitsmyndavéla og fjölmennara liði lögreglumanna. Öflugt öryggisnet fyrir djammara felst þó alls ekki síður í góðri þjónustu og öflugum, fjölbreyttum samgöngum.“
Í lok leiðara síns minnist Aðalheiður á eitt eftirminnilegasta mál síðari tíma og tengir það við umfjöllun sína.
„Myndirnar af Birnu Brjánsdóttur að ganga upp Laugaveginn í janúarkuldanum árið 2017 eru greiptar inn í huga okkar allra. Örlög hennar settu af stað háværar kröfur um aukið myndavélaeftirlit í miðborginni en ættu líka að vera áminning um hve mikilvægt er að veita unga fólkinu sem skemmtir sér í miðborginni góða þjónustu og öruggar samgöngur.“
Hægt er að lesa pistil Aðalheiðar í heild sinni hér.
