Vissi ekki að hann hafði bjargað lífi besta vinar síns: Salurinn stóð á öndinni - Boðskapur sem á erindi til okkar allra

Vissi ekki að hann hafði bjargað lífi besta vinar síns: Salurinn stóð á öndinni - Boðskapur sem á erindi til okkar allra

„Ég á lítinn dreng sem hefur orðið fyrir gríðarlegri útilokun og leiðindum af hálfu skólafélaga sinna. Í sumar meðan hann var heima handleggsbrotinn var ekki nóg með að hann hafi verið einn og engin heimsótti hann heldur varð hann fyrir rafrænu einelti í formi símahrekkja og leiðindarkommenta á youtube rásinni sinni.“

Þetta segir Jóhannes Pétursson, faðir drengs sem hefur mátt ganga í gegnum ótal margt á stuttri ævi. Jóhannes er sár, reiður og áhyggjufullur  eins og margir foreldrar sem hafa mátt horfa upp á barn sitt kveljast vegna eineltis. Þá hefur sonur hans einangrast sem er algengt hjá þolendum eineltis. Jóhannes segir:

„Hann stendur svolítið mikið einn í lífinu fyrir utan okkur foreldrana og nánustu ættingja.“

Jóhannes sagði stuttlega frá sinni reynslu á samskiptamiðlum og endaði frásögn sína á þessum orðum:

„Fræðið börnin ykkar og kennið þeim að vera ekki fávitar því það er ykkar skylda sem foreldrar.“

Þá birti Jóhannes sögu sem hefur vakið athygli enda boðskapurinn mikilvægur núna þegar skólarnir eru að byrja en á í raun alltaf við. Einelti getur drepið, það eru mörg dæmi um það, bæði hér heima og erlendis.

Þú getur bjargað mannslífi

Dag einn þegar ég var á fyrsta ári í menntaskóla sá ég einn strák úr mínum bekk á leiðinni heim úr skólanum. Hann heitir Siggi. Það leit út fyrir að hann væri með allar sínar skólabækur í fanginu, og ég hugsaði með mér, hver í ósköpunum fer með allar sín
ar skólabækur heim á föstudegi. Hann hlýtur að vera „nörd“.

Ég var búinn að plana mína helgi sem framundan var með partíum og fótbolta með vinum mínum. Ég hlakkaði mikið til þannig að ég yppti bara öxlum og gekk áfram. Á meðan ég var að labba þarna sá ég fullt af krökkum hlaupa í áttina að Sigga. Þau slógu bækurnar úr fangi hans hrintu honum, þannig að hann datt í götuna og gleraugun flugu af honum og lentu í grasinu þó nokkuð frá honum.

Hann leit upp og ég sá sorgina í augum hans. Ég vorkenndi honum, þannig að ég hljóp í áttina til hans þar sem hann var að leita að gleraugunum sínum. Ég sá tár í augum hans. Ég rétti honum gleraugun og sagði,

„Þessir krakkar eru hálfgerðir asnar og ættu alls ekki að haga sér svona.“

Hann horfði á mig og þakkaði mér fyrir og brosti. Bros hans var eitt af þessum brosum sem bera vott um þakklæti, og í augum hans var mikið þakklæti. Ég hjálpaði honum að týna saman bækurnar og ég spurði hann hvar hann ætti heima. Þá kom í ljós að hann átti heima nálægt mér, svo ég spurði hann af hverju ég hefði aldrei séð hann fyrr. Þá sagði hann mér að hann hefði áður verið í einkaskóla.

Við spjölluðum alla leiðina heim og ég hjálpaði honum að halda á bókunum. Mér fannst hann vera ansi hress strákur og spurði hann hvort hann væri til í að koma með mér og vinum mínum í fótbolta á laugardaginn. Hann var sko til í það. En ekki aðeins það heldur var hann með okkur alla helgina.

Því betur sem ég og vinir mínir kynntumst honum, þess betur kunnum við við hann. Á mánudagsmorgninum hitti ég Sigga með allar bækurnar frá föstudeginum og ég gat ekki annað en gert smá grín að honum og sagði:

„Þú færð örugglega svaka vöðva á að bera allar þessar bækur á hverjum degi.“

Hann hló og rétti mér helminginn af bókunum og við fórum í skólann.

Næstu fjögur árin urðum við Siggi bestu vinir. Þegar við vorum á lokaárinu í menntaskólanum fórum við að huga að framhaldsnámi. Þá kom í ljós að hugur okkar stefndi í sitthvora áttina, og við ætluðum í sitthvorn framhaldsskólann. Hann ætlaði að verða læknir en ég viðskiptafræðingur. Ég vissi að við myndum alltaf verða vinir. Fjarlægðin á milli skólanna myndi ekki skemma vináttu okkar.

Í menntaskóla var Siggi afburðanemandi - dúx. Ég stríddi honum stundum að hann væri „nörd“ en hann bara hló að því. En af því að hann var dúx þá átti hann að flytja ræðu við skólaslitin. Ég var feginn að það kom ekki í minn hlut.

Á útskriftardaginn leit Siggi rosalega vel út. Hann fílaði menntaskólann alveg í botn. Hann var töff strákur og gleraugun fóru honum vel. Hann hafði meiri séns en ég og allar stelpurnar voru yfir sig hrifnar af honum. Stundum öfundaði ég hann og á útskriftardaginn leið mér einmitt þannig. En ég tók eftir því að hann var hálfkvíðinn að flytja þessa ræðu, svo ég klappaði honum á öxlina og sagði:

„Þú verður frábær, ekki hafa áhyggjur.“

Hann horfði á mig, þakklátur og brosti. Svo byrjaði hann á ræðunni:

„Á útskriftardaginn er tækifæri til að þakka þeim sem hjálpuðu manni í gegnum þessi fjögur erfiðu skólaár. Til dæmis foreldrum mínum, systkinum, kennurum og ef til vill þjálfara sínum í íþróttum en fyrst og fremst vinum sínum,“ sagði hann og hélt áfram:

„Ég er hér til að segja ykkur öllum, að það að vera vinur einhvers, er besta gjöf sem þú getur gefið nokkurri manneskju. Ég ætla að segja ykkur smá sögu.“

Ég horfði undrandi á vin minn standa þarna í púltinu á meðan hann sagði frá þeim degi er við hittumst fyrst. Þá var hann orðinn svo dapur og þreyttur á að eiga enga vini, og á því að smella ekki inn í vinahóp í skólanum, að hann hafði ákveðið að fyrirfara sér þessa helgi. Hann talaði um að hann hefði tekið allar bækurnar og tæmt alveg skápinn sinn til þess að mamma hans þyrfti ekki að gera það þegar hann væri dáinn. Hann horfði beint í augun á mér, brosti og sagði:

„Mér var bjargað þarna, þennan dag. Vinur minn bjargaði mér frá því að fyrirfara mér.“

Það fór kliður um salinn, þegar þessi myndarlegi og vinsæli ungi maður sagði okkur frá þessu viðkvæma atviki. Foreldrar hans brostu til mín, þakklætisbrosi. Það var einmitt á þeirri stundu sem ég gerði mér grein fyrir því hvað vinátta raunverulega er. Aldrei vanmeta þann kraft sem býr í gjörðum þínum. Eitt lítið atriði (þ.e. t.d. hvernig þú bregst við í vissum aðstæðum) getur breytt lífi annarrar manneskju, til góðs eða ills.

Ekki vera sá sem hrindir öðrum, hrindir annarri manneskju niður í skítinn.

Vertu sá sem reisir hana upp, hjálpar henni að bera erfiðleikana. - Láttu ganga!

Nýjast