Kolbrún: Þeir einu sem hafa raunverulega ástæðu til að kvarta eru öryrkjar og lægst launaða fólkið

Kolbrún: Þeir einu sem hafa raunverulega ástæðu til að kvarta eru öryrkjar og lægst launaða fólkið

„Íslendingar voru undrafljótir að jafna sig á efnahagshruni og hafa undanfarin ár búið við mikið góðæri. Í óhóflegri bjartsýni hafa einhverjir þeirra lifað eins og góðærið myndi vara alla tíð og virðist brugðið þegar í ljós kemur að svo muni ekki verða. Samdráttur setur þá úr jafnvægi og fyrir bregður ólundarsvip við tilhugsunina um að gróðinn verði minni en áður.“

Svo ritar Kolbrún Bergþórsdóttir í leiðara Fréttablaðsins í dag. Hún nefnir dæmisögu úr biblíunni um egypska faraóinn sem dreymdi sjö feitar og fagrar kýr sem komu upp úr á og að á eftir þeim hafi komið sjö aðrar ljótar og horaðar kýr sem hafi étið hinar fögru kýr. „Draumurinn var ráðinn á þann veg að eftir sjö ára góðæri kæmi sjö ára alvarleg niðursveifla. Skilaboð sögunnar eru þau að til að gera erfiðu árin ögn bærilegri eigi að sýna ráðdeild á uppgangstímum og leggja til hliðar fyrir mögru árin,“ segir Kolbrún.

Hún nefnir ferðaþjónustuna sem dæmi um geira sem hafi talið að góðærið myndi vara alla tíð. „Þegar gróskan var þar hvað mest var veinað yfir hugmyndum um að ferðaþjónustan greiddi sitt til samfélagsins í formi skatta. Ferðaþjónustan var sögð ofurviðkvæm grein sem ætti að njóta alls kyns fríðinda. Á þessu var tekið mark og ferðaþjónustan hefur ekki verið skattlögð eins og ástæða er til. Hún hefur hvað eftir annað verið staðin að okri en rekur upp skaðræðisvein ef einhverjir gera athugasemdir við það. Græðgishugsun hefur verið í forgrunni en fyrirhyggju ekki gætt að sama skapi.“

Kolbrún nefnir fleiri dæmi: „Hið sama á við ýmsa aðra, eins og til dæmis fjárfesta og aðra peningagutta sem vilja planta sem flestum lúxusíbúðum og lúxushótelum út um allar trissur, ekki síst í miðbæ Reykjavíkur, og gera sjálfkrafa ráð fyrir að anna ekki eftirspurn. Þar á bæ var gengið út frá því að góðu árin séu komin til að vera.“

„Nú blasir samdráttur við og erfitt er að sjá fyrir sér að lúxushúsnæðið fyllist. Það mun standa á sínum stað, sem eins konar minnismerki um oflátungshátt og veruleikafirringu. Nokkuð sem íslenskur almenningur sá ótal dæmi um á árunum fyrir hrun og hélt að myndi ekki endurtaka sig í bráð,“ bætir hún við.

Lítt hugað að þeim verst settu

Kolbrún bendir á að þrátt fyrir samdrátt og niðursveiflu munu Íslendingar áfram búa við velsæld, þó hún komi ekki til með að vera jafn mikil og síðustu ár.

„Einu einstaklingarnir sem hafa raunverulega ástæðu til að kvarta eru öryrkjar og það launafólk sem býr við lægstu launin og nær engan veginn endum saman. Lítt er hugað að þessum hópi, stundum er eins og viðhorfið sé að hann hafi kallað þetta hlutskipti yfir sig og verði að vinna sig út úr því á eigin spýtur,“ segir hún.

Kolbrún segir að lokum að það sé hægara sagt en gert fyrir fólk sem er fast í vítahring að vinna sig út úr honum og nefnir þar sérstaklega fólk á leigumarkaði. „Megnið af tekjunum fer í svívirðilega háa húsaleigu og ekkert er afgangs til að leggja fyrir. Þetta fólk á ekki nein sérstaklega góð ár heldur endalausa röð af mögrum árum þar sem það reynir að skrimta. Það á að setja hag þessa fólks í forgang, ekki hag þeirra sem vilja græða sem mest.“

 

Nýjast